En plots bestond er geen toeval meer.

Want als je in een verlept kunstenaarshol, verstopt in de donkere krochten van een binnenhof aan de Rigaer Strasse, op een dinsdagavond in Maart tussen het tweede en derde biertje, zomaar ineens, een Nederlands meisje tegen het lijf loopt; een uit mijn eigenste Eindhoven nog wel, maar vooral de eerste Nederlandse die ik niet negeren wil, en met wie ik het liefst, het aller- allerliefst nog heel vaak op zulke dinsdagavonden Berlijns verlepte krochten uit ga checken – nee, dan bestaat er voor mij geen toeval meer.

Echt niet.

Toeval was het natuurlijk wel toen ik met mijn bezopen harses Theresa van nare jongetjes redde. En hoe ik haar later het liefste van ueberhaupt niets meer wilde redden, en haar toevallig liever nergens tegenkwam.

En mijn eerste treffen met Anne, op de verjaardag van een vriend van mijn huisgenoot, die me mee had genomen omdat ik verder toch niets beter te doen had. Dat was toeval!

Het voelde alsof ik tot dusver iedereen door louter toeval had leren kennen.

Het voorgaande deel van mijn leven scheen een chaotische kettingreactie van toevalligheden, want op het moment dat ik jou leerde kennen, bestond er plotseling geen toeval meer en was het alsof alle ritmes van de wereld samen waren gekomen in de betoverende glimlach die je me schonk op het moment dat we het woord toeval uit ons woordenboek hebben geschrapt. Alles leek op dat moment te kloppen. Het was een wonder der synchroniciteit.