Afgelopen nacht heeft zich een schitterend schouwspel voorgedaan. De linden in de Weichselstraße zijn langzaam bedekt onder een steeds dikker wordende laag sneeuw. Het lijkt alle geluiden te hebben geabsorbeerd. Zelfs het gedonder van de tram, die ook ‘s nachts ieder half uur voorbij mijn venster raast, lijkt door de witte massa opgeslokt. Het is hier muisstil.

Mijn hoofd suist.

Na enkele minuten zinloos naar het plafond staren, kom ik tot de conclusie dat niet het schrijven van een weblog zinloos is, maar de aanleiding daartoe. Het denken. Of het kwijtraken en delen van gedachten. Om mijn bewustzijn te vieren. Je pense, donc je suis…

Wat een onzin!

Ik besta bij de gratie van de dood. Descartes kan mijn reet likken.