Circa half negen was het, als het niet bepaalde kameraadschap des oudejaarsavonds op station Tiergarten uitstapten, alwaar een snijdende winterwind de honneurs waarnam: “Hartelijk welkom lelijke vlaklanders. Ik zal jullie kaaskoppen de komende uurtjes genadeloos geselen!!” scheen hij te zingen.

En aldus geschiedde dat er plotseling niets gebeurde.

Toegegeven, hier en daar viel er wat te drinken. Tussen de Satansäule en Brandenburger Tor kon je godbeterd bij iedere kraam wat bestellen. Louter tapkranken waar men keek. Maar wie dorst naar een koud biertje, wanneer zijn hersenen van de koude reeds bedwelmd is?

Een of andere Johan ja. Maar Johan heet ik niet.

De gedachte dat ik hier de komende vier uren moest blijven, maakte me kotsmisselijk. Ik feliciteerde een willekeurige oma met het feit dat ze ondanks haar ouderdom nog in leven was, wierp wat lauwwarms op de Straße des zoveelsten Junis en marcheerde richting 2009. Niets kon nog verhinderen dat ik temidden van de proletenmassa de laatste momenten van het jaar moest verblijven.

Mijn atheistengeloof getrouw accepteerde ik dit noodlot… ik begon er zelfs van te houden. Arm in arm deinde ik met mensen, die ik nog niet zou willen leren kennen al kreeg ik er betaald voor. De een nog zwakzinniger als de ander. En ik, die middernacht misliep, omdat ik een of andere idioot over rachmaninov’s derde pianoconcert wilde ophelderen.

Tevergeefs.

De idioot smolt als bilspleetbessen voor het bidet. Een hoopje idiotenslijk was wat over bleef van een avond, die nooit had moeten beginnen. Moederziel alleen reed ik terug naar Fotzehain, waar ik mezelf in slaap bibberde. Toen ik wakker werd waren mijn ogen vochtig, de keel droog, wangen zoutig. Een nieuw jaar had aangevangen, ik kan het nog altijd niet bevatten, maar ik wens u allen desalniettemin een vrolijk en zoutig!

Uw trouwe fan,
Rudi Rücklicht!