Op kerstavond tuigen onze Oosterburen den Kerstboom in allerhande belichting en geglinster, waarbij traditiegetrouw de allerkleinsten op hun slaapkamertjes vol spanning wachten tot Vatti und Mutti, als ware het slagroomtoefjes op de weihnachtstaart, de laatste geschenken onder de boom hebben gelegd en de warmgestookte huiskamer binnen mogen spoeden om zich te goed te doen aan kerstkado’s of zoetigheid en andere lekkernijen.

In mijn ouderlijk huis liggen er op de heilige avond ook enkele kado’s onder een kleine, doch gemoedelijk en sympathieke denneboom. Een echte denneboom is het natuurlijk niet, doch een in decennia oude kerstballen getooide zilverspar, zoals deze in de meeste Nederlandse huishoudens te vinden is. Een tot sterven gedoemde boom die van Sinterklaas tot aan Driekoningen, dag en nacht, geëmotioneerd van al het licht, geluk en leven rond het kerstfeest, dus ook vanavond, naalden huilt.

De traditie getrouw.

Traditie is ook de kerstaflevering van All you need is love. En die galbakkes van een Robert ten Brink, die menig hart verwamde, en waarbij ongeveer een achtste der Nederlandschen Bevolking, traditiegetrouw, vol van emotie, net als de zilverspar een traantje laat. Ten Brink schenkt liefdesgeluk als volksvermaak. Naar het schijnt een mooi gebaar.

Maar in mijn hart walg ik. Ik walg van deze simpele vorm van entertainment. En nog meer van het feit dat er twee miljoen Nederlanders, in plaats van met hun eigen geluk bezig zijn, in plaats van hun eigen samenzijn te vieren, staren naar een geregisseerde, van clichés doorspekte climax-estafette.

Wat is geworden van een mooie traditie?

Het stemt mij droef. Indroef. En alle hoop die het kerstfeest me zou kunnen schenken, en de gedachte dat het met de wereld, mijn eigen wereld, eigenlijk zo slecht nog heus niet is, wordt op dit feest van licht ten grave gedragen. Deze treurigheid indachtig wens ik mij tot jou en zou ik met een omarming de traditie van het feest weer lust en leven in willen blazen. Vrolijk kerstfeest. De Liefde zij met u.