Het is zondagavond. Op Boxhagener Platz wordt de wekelijkse vlooienmarkt afgebroken. Ik weet niet of het vandaag een koude dag is, maar ik beef vanuit het diepste innerste. Als ik onze woning betreed word ik een vanillegeur gewaar. Het is vandaag de tweede advent en mijn huisgenootjes bakken met hun vrienden kerstkoekjes. Ondertussen drinken ze glühwein en kletsen en lachen luid zoals mensen dat zo doen, wanneer ze het naar hun zin hebben. Ik vind het alles om te kotsen.

Ik lust geen kerstkoekjes. Ik vind mensen niet aardig. En ik houd niet van glühwein.

Ik ben kotsmisselijk en als ik mezelf te bed leg kan ik de stemmen uit de keuken slechts nog vaag waarnemen. Alles draait in mijn kamer en op de wanden kruipen duizende mieren. Het lijkt erop dat ze in mijn richting kruipen. Doen ze echter niet. Als ik met mijn ogen knipper zijn ze weg. Foetsikato. Weer een gedachtenschaduw overleefd.

Ik sta op en staar uit het raam. Buiten probeert een duif onverdroten een volledig broodje weg te slepen. Dom zwijn der vogelenrijk, mompel ik, de intelligentie aller zwijntjes der wereld ten spijt. De duif draait haar hoofd in mijn richting en begint me waanzinnig luid uit te lachen en loopt, daarbij een Moonwalk uitvoerend, van de binnenplaats. Ik ijl en leg me maar weer te bed, alwaar ik slechts hopen kan deze nacht met rust te worden gelaten.