Vertel me alsjeblieft dat in de afgelopen dagen het Berliner leven tot een stilstand is gekomen. Dat de burcht die altijd bruist thans hapt naar inspiratie. Aan de kunstmatige beademing geboeid. Vertel mij dat van alle clubs en kroegjes men de deuren dichtgemetseld heeft. Dat je in opperste verveling naar de muren staart, en wacht, en nietsdoet, en dat je zielsgesteldheid zonder mededogen door het najaar neergeslagen werd.

Vertel me dat de bomen in de parken alle blaadren van hun takken lieten vallen, waarna zij door een vlaag van woede door de wind ver weg geveegd. Vertel mij van het Helmholtzplatz verlaten, en in eenzaamheid gehuld. Of van de mussen, die zich niet meer op terassen tonen. Of van de mensen, die niet meer door de straten stappen. En de lucht zo somber, en de gezichten grijs. Dat de alleeën eenzaam rusten, roerloos op beweging wachtend.

Vertel me alsjeblieft dat ik niets mis lief. En dat het leven hier in Brabant vele vele malen beter is. En mooier. Ook wanneer hier daaglijks traktors rijden. En je de varkenslucht niet kan vermijden. Dat Berlijn beperktheid ademt. Vertel me dat het daar bij jou spuuglelijk is, en naar kots en natte honden stinkt. De mensen onaardig. Arrogantie ten top. En dat die hele stad een waanbeeld was van mijn gedachten. En helemaal nooit in het echt bestaan heeft. Dat ik de afgelopen maanden droomde en in het vlakke land van Brabant wakker werd.

Vertel me dat het niet geschiedde.

foto via ostxgui.de