Brabantse koffietafels zijn de kern van ons bestaan, leerde mijn grootmoeder me toen ik nog een kleine jongen was. Een waarheid als een os, oude vrouw, reageerde ik slagvaardig, en ik schepte alweer de eetlepel vol met rabarber. Een kostelijkheid, die wij in die tijd beiden zeer graag aten. Daaraan dacht ik toen mijn oom zijn uit 1947 zelfgerenoveerde traktor toonde. Vorige week werd hij daarmee derde bij het NK ploegen. Van hart gefeliciteerd oude man, zei ik hem, het talent van een goede ploeger ist goud of een ander edelmetaal waard.

U merkt wellicht dat de Kaals-telgen zeer graag in spreekwoorden spreken.

Breed lachend en met traantjes in de ooghoeken liepen we naar de woonkamer, waar zijn verjaardagsfeest plaatsvond. De genodigden waren hondslelijk, maar hadden er zin in. Er waren dan ook allerhandje hapjes: worst, kaas, bepaalde groentes en natuurlijk bitterballen. Dank u lieve Heer voor bitterballen. Het duurt wellicht nog enige decennia voor ik hene ga, maar ik beloof u reeds bitterballen op mijn uitvaart. Het brengt troost en vreugde. Ik zie reeds voor me hoe mijn vrienden, buurtgenoten en achttien kleinkinderen hun tongen verbranden aan de te hete bitterballen. Ha ha ha!! Die Ruud, die wist precies wat wij lekker vinden! Ha ha ha!! Bitterballen zijn onze allerliefste lievelingskostelijkheden in de categorie kostelijkheden. Ja die Ruud, dat was een goed mens, god hebbe zijn ziel et cetera…

Zulks overpeins ik zo, als ik om 3 uur getergd wordt door gerommel in de provincie en ik ‘s nachts niet slapen kan. Gisteren leverde ik mijn scriptie in. Ergens scheen de zon, er kakte een hond op straat, in de verte hoorde ik een meisje lachen…