Behoed mij, vrinden, voor de dag dat ik een leidinggevende functie krijg. Geen schepsel zo galopwekkend als de manager. Bij ons op het kantoor loopt er ééntje rond die, getuige zijn bruine tong, zich door vakkundige aarsbefferij omhoog gelikt heeft. Elke firma heeft er wel één. En hoe rozer de anus van de directeur, des te arglistiger het gespuis dat zogenaamd de leiding over je geeft.

Laat me niet lachen.

Hij weet van hond noch stront. En telkens weer gepassioneerd de pedanterie bedrijven. “Jaaahaa maar!! Ik zou toch zeggen..” Als jij nou eens je niets zou zeggen. En jezelf de laan uit rationaliseert. De mensheid zit niet te wachten op de manager. Tuurlijk hebben sommigen van ons een leider nodig, het liefst een sterke en vakbekwaam, maar toch niet zo’n week en incapabel wezen?

Het is een darwinistische Sackgasse. De pauwen van het bedrijfsleven. Ze lijken er verdomd goed uit te zien en uit de verre verte reeds te horen… maar vliegen kunnen ze niet. Vandaar lieve vrinden, behoed mij voor deze doodlopende weg der evolutie, waar vakkunde en communicatie door praal en gladde praat met uitsterven worden bedreigd.

Dood aan de manager!