Als je in een stad leeft die nooit slaapt, betekent dat niet dat je zelf niet meer hoeft te slapen. Ik schreef het reeds tweemaal en de insomnia is nu voor de derde maal sedert mijn aankomst in deze slapeloze stad als een onwelkome gast binnengeslopen in het feest dat mijn leven heet.

Huisvredebreuk gepleegd. Zo eentje die zwijgend blijft zitten tot de laatste gasten zijn vertrokken om dan zijn scheur open te trekken en je in doodsaaie bewoordingen vertelt hoe vervelend hij eigenlijk is. En dat hij nu toch echt maar eens moet gaan. Maar het nooit doet. En altijd op een luidsterkte waarbij je net niet in slaap kunt vallen.

Schlaflosigkeit.

‘s Nachts kan je niet slapen en overdag ben je niet werkelijk wakker. Als mijn huisgenoten me aanspreken, kijk ik op, en ga ik verder waar ik mee bezig ben. Het zijn holle nietszeggende echo’s uit een ver en onbetekenend bestaan. Ze zullen me wel een rare snijboon vinden. Met donkere wallen tot onder zijn oksels. Die met zijn nieuwe lief de afgelopen nachten zo’n lawaai veroorzaakte.

Was hier maar zijn nieuwe lief. Hier was helemaal niemand. Zij hoorden mijn gevecht met de slaapledigheid. Het is ijskoud hier. Vanuit het binnenhof kruipt een geur van kolenkachels mijn kamer binnen. Een geur die gepaard gaat met de lauwwarme wellen van een slapeloos bestaan. De woorden Wehmütigkeit en Sehnsucht indachtig, poog ik nog maar eens in slaap te vallen.

pic via writer_girl80′s flicker