Het is kwart over vier en mijn hoofd draait op volle toeren. Niet omdat ik nog wakker ben. En aan de drank. Maar vanwege de slapeloosheid die sinds lange tijd weer wakker is geworden. Nadat ik mezelf maandenlang bedronk is nu mijn bioritme ook bezopen.

Op dit moment vind ik alles om te kotsen. Ik zou eenieder en alles aankotsen, mezelf het meeste. Het enige wat overblijft is de schoonheid van al het uitgeworpene.

Hier valt nergens rust te vinden. Op straat wordt het nooit echt donker. Er zijn altijd wel mensen onderweg. Alsof men bang is om stil te zitten. Niets zo huiveringwekkend als niets te doen te hebben.

Want wij zijn niet in oorlog. Nog niet eens een kouwe. Er is geen kruisvaart, inquisitie of een fatwa. Geen guerilla, strijd of veldslag. Niemand zoekt hier nog de confrontatie. In een maatschappij waar zowel schaarste als zingeving ontbreken, is het enige wat men nog kan de doden: tijd.

Ik laat nu alles los. Neem de spanning uit de spieren en leg mij comfortabel neer. Ik ontspan lichaam, geest en ziel en vergeet alles wat was en wat zal zijn. Ik doe niets en in niets doen, heb ik zin gevonden.