Dat ik de lieve actrice uit Heidelberg leerde kennen was het hoogtepunt van mijn verblijf in Berlijn. Dat ik haar daarna zelden heb kunnen zien, was simpelweg kak. Ik voelde me machteloos en door de gehele situatie gekweld. Enerzijds was er de mooie verliefdheid, anderzijds de afstand, die haar onbereikbaar maakte, beide hebben me lamgelegd. Geduld had ik niet. En toen ben ik maar in een ander bed gedoken. Een lummel noemde mijn Spätverkäuferin me daarvoor. En dan zei ik zowaar nog, dat ik haast zonder scrupules verder kon leven.

Was echter niet het geval.

Ik berouw het feit dat ik niet op haar kon wachten. De afgelopen dagen heb ik mij werkelijk armzalig gevoeld. Wanhopig doolde ik door het dichtgegroeide woud van mijn geest. Daar vond ik mijn bedorven ziel. Zij ademde amper en smeekte om rust.

Vergeef mij mijn wandaden, vergeef de zinloosheid, vergeef de zelfdestructie. U gelooft me zeker niet als ik zeg dat het allemaal slechts een geintje was? Daar was ik al bang voor…

De zorgeloze, de naïeve, de ooit goedgemutste jongen is echter niet gestorven. Hij leeft hier in Friedrichshain-Berlijn. En als ik mijn ogen sluit en mijn adem binnenhoud, dan zie ik dat hij wederkeert, en dat ook hij gehuild heeft. Hij had angst, en was buiten adem, en dacht dat hij zou sterven. Dat deed hij echter niet.

Nog een keer slapen en dan wil ik wakker worden. Opstaan met de gedachte dat alles goed is. En dat de twijfel zal blijven.