Beste Holf,

Het snelle leven heeft je flink te pakken wommie van me. Je baan als belspelpresentatrice, de zenuwslopende voorbereiding van je werk als predikant in de parochie en natuurlijk de vrijwillige pekelstrooidiensten bij jullie op het woonerf. Zodat niet net als verleden december twee oma’s van gladaardigheid het trottoir voor je nieuwe woning afslippen. Ik begrijp “het” allemaal. Gipniks!

Ik kan je nog steeds melden dat ik in Berlijn blijf wonen. Ossenblokkig! Daar is nog wat ontwikkeling in gekomen, daar ik vorige week getrouwd ben met een gans. Ja deegslikkertje van me, je leest het goed, a goose it is. Het is een gevoelvol dier. Ze gakt wat af. Ik geloof dat ze me begrijpt. Teveneens heeft mijn baas me gezegd dat hij tevreden is over het geleverde werk, het gipspostulaat, bepaalde traktors en de johanna getuigen.

Er zijn twee vacatures voor me. De eerste betreft een onderzoekspositie waarbij ik me met name bezig zal houden met EEG-verwerking van nogslimbreinen, tweedens is er een positie als klantknaap, iets wat me wellicht meer ligt, want zoals je je vast nog kunt re memberen sta ik niet bekend als nogslimbreinliefhapper.

Met mijn gezondheid gaat het gestaag bergafwaarts. Schizofreen ben ik niet meer, maar daarvoor in de plaats heb ik nu al een week of zes ontzettende jeuk aan mijn lies. Krabben dat ik doe, dat houd zelfs jij, lieve Holf, niet voor mogelijk!

Nu ga ik dan maar weer eens lekker wat verderen.

Tot z!
Ruurd