Ik kan de hand voor mijn ogen niet meer zien
Ik kan mijn eigen woord niet meer verstaan
Het is alsof mij de bodem
Onder mijn voeten weggetrokken
Ik kan niet meer in de spiegel zien

Ik kan geen kleine stap meer verder gaan
Ik kan in geen bos nog de bomen zien
Mij lijken alle mogelijkheden
Dode alternatieven
Ik zie nergens meer de perspektieven

Ik wil de kaarten nieuw schudden
En al mijn paden verlaten
Alle sporen uitwissen
En dat kleuren verbleken
Ik wil onbeschrevene bladen
Ik wil zwijgende graven
Dat de toekomst ermee ophoudt
Het heden te weerkaatsen
Ik kan het niet meer verdragen
Ik wil de nacht
Op alle dagen

Ik kan mij niet meer van mijn plaats bewegen
Ik kan de tijd niet meer vlieden voelen
Ik voel de botten zwaarder worden
En de aarde nader komen
Al mijn horizonen zijn gebroken

Ik kan het schijnen in jouw ogen niet meer zien
Waar is het licht dat onze wereld glans gaf
Het is als ware een ster gestorven
Alsof zij in haar val gedoofd
Alsof zij alle donker naar haar aantrekt

Ik wil onbeschrevene bladen
Ik wil zwijgende graven
Dat de toekomst ermee ophoudt
Het heden te weerkaatsen
Ik kan het niet meer verdragen
Ik wil de nacht
Op alle dagen