Hoe dichter het einde van mijn studentenbestaan nadert,  des te groter het besef dat ik de komende vier decennia wellicht als loonslaaf zou kunnen eindigen. Geketend door het economische imperialisme.

De afgelopen maanden studeerde ik af binnen een bedrijf. Daar heb ik enorm weinig vreugde aan beleefd. Het was een grote deceptie. Een voorproefje op de kleurloosheid die komen gaat.

Elke ochtend staar ik vier verloren uren naar een beeldscherm. Als ik om het middaguur opsta en uit het venster kijk, beeft het zwart voor mijn ogen. Na de pauze is de naarheid nog iets groter, maar biedt het aftellen van de kleine wijzer troost. Deze doordeweekse dagen vliegen in het ledig. Aan het einde van de week heeft de leegte mij verslonden.

Deze sleur is de teloorgang van mijn geest. Ik zie hem langzaam opbranden als een kaars die zonder zuurstof komt te zitten. Uiteindelijk zal een bleek en vaal einde overblijven.

Men moge mij als schrikbeeld ophangen, naast alle leeggezogen geesten der huidigen samenleving. Bungelend als rare vruchten aan de hoogste boom. Huivering alom.