Het is een donderdag of een vrijdag en ik bevind me in de lichtstad. Ookwel Eindhoven genaamd. Het is een uur of tien en ik zit op de trap bij de Germaan flessen Jupiler naarbinnen te kappen. Een schoonmoeder waarvan ik het kuttenlikkertje kan uitlaten heb ik niet. Niet hier tenminste. Gelukkig is Goede Tijden Slechte Tijden weer begonnen.

Ik zit op de trap en naast me staan zeven lege flessen bier. Er is hier niets waarop ik hopen kan en niets waarop ik wachten wil. Niets kleurt de toekomst rose. Dat er af en toe een meisje langs komt fietsen is een schrale troost.

Ze heeft rode haren en fiets op een sympathieke omafiets. Haar gezicht is bleker dan het mijne. Sowas gibt es nicht. Ik lach naar het meisje en begroet haar in dialektloos Brabants.

EUJ!

Het meisje met de rode haren lacht, maar fietst toch een stukje verder. Het ziet er niet naar uit dat ze nog om zal keren. Binnenshuis draait de Germaan, alweer, aan de knoppen van de radio totdat er jazzklanken uit de keuken schallen. Ik hoor hem lachen en loop naar binnen. Hij rijkt me een nieuw flesje Jupiler. Reageerbuisjes noem ik ze. Waar je niet dronken van kan worden. Er is hier weinig te beleven en dat is goed zo.