Ow ow wat ben ik weer een lummel. Een week geleden zoende ik een andere vrouw. Een andere. Niet dat ik reeds in een vaste relatie was verzeild geraakt. Maar het begin was daar. En dankzij eigen toedoen in de kiem gesmoord.

Liefde overwint grenzen. Akkoord. Maar hoe verliefd kun je zijn na twee ontmoetingen? En hoe verliefd kun je blijven als je diegene vervolgens twee maanden niet meer ziet? In een grootstad zijn er tevens om elke hoek verlokkingen. En het mannelijk vlees is zwak. Althans het mijne.

Mannelijk, al te mannelijk.

Nu is de lieve actrice uit Heidelberg nog altijd daar. En zelfs bereid om mij hier in Berlijn weer te bezoeken. Haar vergevingsgezindheid, begrip en kalmte hing mij als een brok tussen mond en slokdarm. Even dacht ik aan Bukowski, hoe hij in tranen uitbarste, nadat hij de zoveelste vrouw teleur had gesteld. Ik ben geen Pfennig beter.

Zie mij lachen. Zie mij wenen. Zie mij revolteren. En hetzij aan haar zijde hetzij ongebonden vredig verder leven. Wat moet ik nu met mij?