Niemand die dit helemaal door gaat lezen.

Er waren ooit momenten in mijn leven dat alles misschien niet okidoki was, maar dat het in ieder geval zo voelde. Meestal was ik dan compleet bezopen en in een andere wereld aan het zweven. Dan was ik alles vergeten. Het was precies alsof ik verliefd was. Is de liefde een verdovingsmiddel? En zijn de pijnen die ik nu voel niet een bepaalde vorm van afkickverschijnselen.

Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. Ik weet slechts dat het ooit minder erg zal worden.

Op dit moment wacht ik thuis in de hoop dat mijn huisgenoot snel terugkomt. Hem heb ik al een week niet meer gezien. Frisverliefd. En verbrast nu waarschijnlijk ergens mijn onderhuur met zijn nieuwe neukertje. Ik geloof dat hij inmiddels twee maanden achterloopt met betalen aan onze huisbaas… het zijn mijn zorgen niet. Ik had in zijn situatie waarschijnlijk hetzelfde gedaan.

Mijn probleem is dat ik mij zelden om de toekomst bekommer. Als het leven op dit moment, de zogenaamde mooiste tijd van mijn leven, al zo oervervelend is, kan niets mij ervan overtuigen dat het ooit eens beter zal worden.

In de tussentijd drink ik een restje cola met rum. Was een verjaardagskado van iemand die het waarschijnlijk tijdens het verjaardagsfeest zelf nog soldaat wilde maken. Zulke mensen heb je. Ik hoor daar ook bij. Gelukkig heeft hij het niet gedaan en heb ik nu nog een slok alcohol.

Vier dagen stond ik al droog.

En wanneer de fles leeg is, begin ik tegen de muren aan te schreeuwen tot ik duizelig word en ik omval van vermoeidheid. En de honger. De laatste drie dagen leefde ik op bouillon, een half brood en een restje pindakaas. Dat moet maar toereikend zijn. Tijdens oorlogen hebben mensen veel minder te eten. En zware fysieke arbeid doe ik ook niet.

Hopelijk kots ik nog wanneer de fles rum leeg is. Kotsen, als ultieme geestenbezwering. Om de boze gedachten, de troosteloosheid en vooral de uitzichtloosheid slechts een minuut te verliezen. Kotsen is tijdelijke verlichting. En de wereld zal niets veranderen.

Een ogenblik geluk.
Een eeuwigheid treurnis.
Of simpelweg het hele leven lang verdoofd?

Er zijn mensen die menen dat ik van het ware leven probeer te vluchten. Ik zie het anders. Ik vlucht niet van het ware leven; ik begeef mij liever in de veel mooiere droomwereld. Die andere wereld draait toch wel door.

Fuck mensen! Laat ze allemaal sterven en ik sta op hun graven te kakken. Er bestaat niets wat ik meer haat dan de mens. Een pathetisch, lachwekkend beest, dat uiteindelijk tenonder zal gaan aan zijn eigen overbodigheid.

Ik wens jou nu hier… zodat er in ieder geval nog iets te lachen valt.