In de velden hangt gedonder
En de zwoelte treitert door
In de bewolking speelt de bliksem
De kraaien krassen, het koren bloeit

De vogels zijn gevlogen
En alle vragen afgevraagd.
Alles is goed, de twijfel blijft
De pijn, de woede, en de blues

Maar voor mij is niets verloren
Zolang de adem in mij stroomt
Zolang de pijn me niet verveelt
Ook als de tijd haar niet meer heelt

Onze woorden zijn weggestorven
En onze gebaren aan het vergaan
Onze oorden worden stil
En onze verlangens worden oud

De wind aait door korenaren
En de kraaien vliegen stil
De hemel opent zich weldra
En de warmte gloeit nog na

In de velden klinken krekels
In het maanlicht langzaam bleker
En de muggen steken gauw
We voelen niets meer, geen berouw