Gisteren was mijn eerste vriendinnetje jarig. Of eergisteren. Ik weet het niet. Vier jaar hadden we verkering. Vier jaar deelden we lief en leed. Veel lief. Weinig leed. Het was zo’n typische niets-aan-de-hand en daarna groei je uit elkaar relatie. Je ziet ze wel vaker op die leeftijd.

Zestien was ik. Een periode in mijn leven waarop het er iedere dag weer om draaide welke kant mijn haar die dag op zou staan en met wat voor idioot tijdverdrijf ik de komende 16 uur zou bezig houden. Op goede dagen was dat school. Op slechte dagen was het vakantie.

Ik kom uit een dorp waar geen fuck te beleven is. Wat dat betreft zit ik hier in Berlijn weer op mijn plek. De mens verveelt zich mateloos en is wanhopig op zoek naar bezigheden waarmee de verveling kan worden wegvermaakt. In die tijd vond ik dat ook vervelend.

En toen kreeg ik een vriendinnetje.

Tien jaar later besef ik pas, dat die lege jaren de mooiste van mijn leven zijn geweest. Ik verveelde me stierlijk, maar daar is helemaal niets mis mee. Verveling is de motor van de creativiteit. Vanaf mijn eerste vriendinnetje ging het bergafwaarts. Die verdoving kwam te vroeg. Sindsdien ben ik altijd wel ergens door afgeleid geweest. Drank, geld, liefde, zout… u noemt het.

Mijn eerste vriendinnetje. Het doet me niets meer.

De tijd is gekomen om de ketens te ontkoppelen. Hierna wil ik niets meer hebben. En niemand meer spreken. Ik wil onzichtbaar zijn. En in opperste staat van verveling wachten tot de tijd verdampt.