Vinden jullie ook niet dat men compleet geschift in het hoofd moet zijn om zich in de zonovergoten maand Julij, gedurende de zogenaamde dagen die op de een of andere weer korter worden dan dat ze in Junij waren, in een wit linnen hemd en dito broek met een achterlijk grote zonnenbril op zijn harses tandenknarsend op een of andere biggenfestival in de provincie caipirinha’s in de keel staat te mikken alsof de liever Heer zelve het ons geboden heeft?

Neen!

Ik sterf nog liever aan een verstikkingsdood nadat ik een poging heb gedaan een pistachenoot te verorberen tijdens een busongeluk als ik met bejaardensoos “De Horizon” op weg ben naar de jaarlijkse Will Tura look-a-like contest te Standaarbuiten dan dat men mij ergens tussen Best en Aidshoven aantreft met een bochtige piscocktail in mijn zweterige klauwen.

Het is betreurenswaardig dat verder geen hond in de gaten heeft dat die rotzooi eigenlijk pure smerigheid is en dat je het, zonder er suiker en limoen aan toe te voegen, of het met ijs ontieglijk afkoelt, nog voor geen meier aan zou raken, laat staan er in je handjes bij zou gaan klappen zoals het gros der provinciegepen het op eergenoemd festival bezigt.

Het provincieleven gaat aldus niet altijd over rozen lieve vrinden. Tot onze grote vreugd is er onze Sammie, Sam, of God voor intimi, die middels olijke schetsen het leven en het zware lot ooit te zullen sterven draaglijker weet te maken. Daarvoor duizend dankjewelletjes en een aai over zijn, naar ik aanneem, onbehaarde zak.

*zie ook eens de Sammie-de-Greef-Hyve