Waarde Claudi,

Het is allemaal in orde dat het leven niet iedereen gelukkig maakt. Toegegeven, veelal scheur ik van meelij wanneer ik zie hoe slecht sommige stakkers het hebben. Hoe depressief ze zijn of hoe naarstig ze naar liefde hunkeren. Het maakt me echter goedgeluimd, omdat bij mij dan een bewustzijn groeit, dat het mij stikgoed gaat, of dat het op zijn minst nog slechter had gekund.

Geluk en ongeluk kunnen wellicht uitdijen of inkrimpen en als oude deuren per jaartij anders kraken, maar ze zullen nooit verdwijnen, of ontbreken.

En hoewel ik me af en toe kolere voel, en ik met elke zucht wat blauws uitsnik, weet ik dat het leven telkens weer te relativeren. Het leven an sich is mooi genoeg. Je moet slechts ergens mee bezig zijn. Dat kan werk zijn, feesten, kakken of een vrouw liefhebben. Als je ervan bewust bent dat je de zekerheid hebt ooit te sterven, en er geen Nawereld bestaat, zijn het ene en het andere in principe evenwichtig. En evenonwichtig.

Het leven is in orde lieve Claudi. Het is wonder, noch ziekte. Het is het normaalste wat er is. En af en toe wat overgewaardeerd.

Met allerliefste haat!
rudy k.