Lieve huisgenoot,

Vol trots las ik je commentaar op onze buurtjes. Vooral het apocalyptische einde van je email, over Mordor en biggen, vond ik erg roerend. Ik heb ervan genoten en wil gelijk even van de gelegenheid gebruikmaken om mijn spijt te betuigen dat ik onze nocturne hoogtepunten ongenoemd heb gelaten. Het spijt me. Het zullen de emoties zijn geweest.

Welnu, hoe gaat het verder met ons? is de vraag. Ik vermoed in al mijn arrogantie en narcisme dat wij sowieso reeds de helden van de tonijnstraat waren. Zelfs over tien jaar, als wij daar allang niet meer wonen, zullen onze schimmen ‘s nachts een lepe knoflooklucht uitademen. De toekomstige bewoners zullen er slecht van dromen. Bepaalde sambalsoorten indachtig.

Hoe dan ook is het in Berlijn nog steeds één doffe ellende. Ik heb vanaf zondag internet en kom sindsdien mijn huis niet meer in. Dagen, wat zeg ik, nachten begeef ik mij in en rond de Berlijnse bebouwde kom. Maar tijdens het surfen op het grote wijde web het liesvocht langzaam mijn bureaustoel in laten sijpelen, ho maar!

Het leven is een hoer waar ik het geld nog niet voor heb gevonden. Hoe ziet mijn toekomst eruit? Word ik werkelijk de Verlosser waar de mensheid niet op zit te wachten, of word ik paljas zoals mijn voorvaderen. De tijd zal het leren? Waar ik in ieder geval zeker van ben is dat er evenals er een verleden een toekomst bestaat. Alleen het heden is schijn, maar vertel dat onze naasten eens.

Aldus sprak je broer en hoer.

Weet dat ik je mis. Vooral op de oneven dagen. En de dagen daartussen.

Een dikke knuffel maatje!
rudy de rukker