Buurtgenoten!

Een meerderheid van u waant zich een van narcoticadampen bolstaande huiskamer der Tonijnstraat nummer elf. Middels deze opiniepeiling worden mijn lieve huisgenoot en ik in een kwaad daglicht gesteld. Echter, niets is minder waar.

Nog niet eerder verdreven wij op hallucinant ingetogen wijze de tijd en wat daarvoor of daarna kwam. Ook hielden wij ons niet bezig met het versnijden van diverse poeders met wasmiddel, melkpoeder of glasscherven. Wel strooiden we, zo goed als dagelijks, zout over ons avondmaal.

Tot op de dag van vandaag ben ik de lieve Heer dankbaar voor de intieme kooksessies die we hadden; de boodschappen die we steevast tezamen bij de allerliefste lievelingscassière in de categorie cassières, Nicole voor intimi, afrekenden; en last but not least (om er maar eens een Engels gezegde tegen aan te knallen) de afwas, die pas gedaan werd als er al het servies en bestek reeds drie keer schoongelikt was, of de pannen aan de sauslepel opgetild konden worden.

Nee, dan kan ik mij eerder vinden in de vooronderstelling dat wij een seksueel verleden delen, daar we meermaals dezelfde Playboy gebruikt hebben tijdens het onaneren. Welnu, hier laat ik het voorlopig bij. U gist maar vrolijk verder. Wij weten beter.

Vrinden van de Tonijnstraat, u zeg ik:
tot zout!