Lieve buurtjes van de Dolphijnstraat, vrinden,

Het doet mij zeer veel deugd dat mijn lieve huisgenoot en toekomstige ex-vriend Teun (van nr 88) mij op deze hyves gewezen heeft. Ik beken dan ook graag, zonder dat daarbij het schaamrood op mijn bolle koontjes verschijnt, dat mijn hart van vreugde sprong toen ik gewag maakte van dit heuglijk feit.

Echter.

Wonen doe ik sinds enige tijd aan de andere kant van het ijzeren gordijn. Oost-Berlijn. Ergens in een ondergezeken goot in de Gabriel Marx Straße om wat nauwkeuriger te zijn. Ik voelde me hier heel erg op mijn plek, totdat ik de foto’s op deze hyves bewonderde. Bij het aanschouwen van de feestelijke versieringen, de vlaggetjes, nieuwe (barmhartig ogende) buurtjes werd ik prompt overvallen door een gevoel van heimwee.

Niet dat het hier slecht is. Integendeel. Het is hier wel slecht. Het bier is hartstikke duur. Lieden van het schoone geslacht zijn helegaar niet schoon, doch spuug en spuuglelijk. Overal rijden mensen op fietsen. En in elke kroeg is wel een tapkraan te vinden. Kortom, de ellende liegt er niet om. Want jokken mag niet.

Nu, het ticket is reeds geboekt. Ik hang mijn chronische kater aan de wilgen langs de Spree. Kots nog een keer, om het af te leren, de pleepot op mijn werk onder. En reis alras richting het Westen. Waar in juli de wind van zee de zomerzoelte langzaam draagbaar weet te waaien en de meisjes mooi en mals en maagdlijk zijn.

Tot gauw lieve vrinden! Tot zout!