Dat ik een laffe aap ben, was reeds duidelijk. Of jullie apenvrienden zijn is mij op dit moment om het even, ik wil namelijk het volgende oude nieuws met jullie bespreken:

Vinden jullie ook niet dat de moderne communicatiemiddelen de mooie nederlandse taal verarmd? En waarschijnlijk niet alleen de Nederlandse, maar ook de Duitse, Engelse en bovenal het Sanskriet. Voorheen namen wij mensapen de tijd als we onze ouders bijvoorbeeld een essay over het schillen van zout wilden schrijven.

Ondertussen gaat alles sneller. LCD schermen zijn het nieuwe papier, nullen en énen onze inkt. Voor mij heeft het weinig met schrijven te doen en hoewel een email mij van tijd tot tijd kan roeren, heeft het niet het emotionele effect dat een papieren brief kan hebben.

Men typt in enkele secondes de woorden “het was fijn gister” of nog erger, zoiets als (L), wat in MSN, ICQ of om het even welke scheit instant messenger een hartsmilie betekent. We gebruiken allemaal dezelfde voorgedefinieerde symbolen. Dat is wellicht efficiënt, maar oh zo betreurenswaardig. Normale zinnen schrijven kunnen wij jongeren niet meer. En ja, ik behoor ook tot deze groep.

Mijn motto voor de toekomst is: weg met de eenheidsbrei!

Ik wil blauwbevlekt papier. Iets wat ik in mijn handen kan nemen. Boeken zo oud dat het geelbruin papier heeft, dat naar oude bijbels stinkt. En ezelsoren op de mooiste pagina’s. Ik wil een klein papiertje van mijn lief waarop “Ik wil de nacht op alle dagen” staat. Ik wil een epistel met tranen bedekt, gekreukeld van zwetende bevende handen. Ik wil echte emoties lezen, iemands ellende voelen, ik wil liefde die onvergankelijk is.

Och lieve lezers, ik wil zoveel. En eigenlijk heb ik helemaal niets te willen. Ik wil dat ik mijn laatste tentamen heb gehaald. En daarna kijken we wel weer verder…