… wanneer je me meneer Rudy noemt. Dat is alles allemaal leuk en aardig en wellicht sympathiek als ik nog 22 zou zijn geweest. De werkelijkheid is dat ik langzaam echt een meneer begin te worden. Altijd nog niet een meneer die zegt “men is zo oud, als men zich voelt, want zodra iemand zoiets zwakwinnigs begint te bazelen, kun je er van uit gaan dat deze persoon zijn beste tijd wel heeft gehad.

Spuitje halen bij de dierenarts.

Ondanks deze ergernis kan ik deze fantasten niet nog extra benadrukken dat ze allang niet meer jong en hip zijn en denken dat het vel nog strak om de huid plooit. Of dat het lemen lappen zijn. Neen. Daarentegen blijf ik vriendelijk. Lach als ware ik direct uit een Prodentreclame kom wandelen en laat deze lieve, doch naieve mensen langzaam wegschimmelen.

Het is immer reeds pijnlijk genoeg om te zien wat voor invloed van de zwaartekracht in de loop der jaren op hun lichamen heeft uitgeoefend. Daarvoor zeg ik: fuck jou Newton. Appel op je hoofd!