De mens moet iets te doen hebben in zijn leven, anders wordt hij ongelukkig, maar dat iets hoeft in principe geen veertig-urige werkweek te zijn. Wanneer Rudi Dutschke en Bertrand Russel hun opvattingen over werk door hadden kunnen voeren, zou de wereld er waarschijnlijk een stuk leuker uitzien. Beide pleiten voor minder (Russel voor een vier-urige werkdag) en zijn van mening dat dit met alle rijkdom die de industriële revolutie ons gebracht heeft haalbaar is.

Het jammere aan het verhaal echter, is dat de hele wereld draait op het kopen en verkopen van onzin, rotzooi en gebakken lucht. En in dat sprookje spelen we zonder mokken mee. Ik bedoel. Het is leuk en aardig dat ik op dit moment iets ontwikkel waarmee het autonome zenuwstelsel nog beter begrepen kan worden, maar hebben we zoiets echt nodig? Ik vind van niet en lees ondertussen vrolijk verder in In praise of Idleness:

“I want to say, in all seriousness, that a great deal of harm is being done in the modern world by belief in the virtuousness of work, and that the road to happiness and prosperity lies in an organized diminution of work.’