Egotronic weer… De Berlijnse Commodore 64 minnende pillenslikkers. Fuiven tegen Duitsland. Ik blijf ervan genieten.

Je verwacht het niet van een 18-jarige, maar Theresa vroeg me gister waarvoor ik hier op de aarde ben gekomen. Om te sterven, vertelde ik haar, en in de tussentijd te leven. Het arme kind sloeg dicht. Geen hoger doel? Geen betekenis? Geen paradijs? Inderdaad. Maar laat je daardoor niet ontgoochelen. Je moet vechten tegen [...]

Vrijdagavond in de Watergate. De barvrouw met rood krullend haar schenkt twee borrelglazen Stolichnaya in. Ik schat haar 42 en een oude fiets waarop ik graag wat zou willen leren. Er kruipen kleurrijke tattoages vanaf haar linkerpols haar inbleke arm omhoog als ware het grafitti op het marmer van de Taj Mahal. Met een manhaftige [...]

Juffrouw B, Ik ben hier de treurigste mens die Berlijn ooit heeft gekend, en u begint hier te lachen om mijn incorrecte Duits. Fraai is dat. Had ik gisteren nog de maandagmorgenblues, vandaag is alles veranderd en is er zowaar een dinsdagmorgenblues. Ook mooi! Nee, het gaat enigszins beter, hoewel het leven nog altijd total [...]

Waarom leven de mensen daar zo snel In een land wat zo’n traag en kalm landschap biedt? Soms mis ik zulke vergezichten.

We zien de wereld met andere ogen Sinds dat we buiten zijn Zien we dingen zonder namen Met duistere betekenis We zijn mensen in de straten En zien er ongmooglijk uit Onze manier van te bewegen Lijkt op vallen of op zweven Zo alsof onze bodem Onder onze voeten is gezogen Het is als dragen [...]

Ach lieve Barbara, Het is ook niet altijd makkelijk de mens in te schatten. De ene keer is hij gekwetst, de andere keer voelt hij zich gevleid. Wat wil de mens nu eigenlijk? Mocht Darwin het voor het zeggen hebben, hij had de mens een stuk minder Wispelturiger gemaakt. En dat juist jij, wie ook [...]

Het deed me aan jou denken schreef zij me. Tsja. Als ik een artikel in Volkskrant Magazine lees waarin staat dat een bilnaadontharing slechts 700 euro kost, zou ik ook aan mij denken. Voor de liefhebbers van alles wat kaal is:

Dit is er weer één. Zo’n dag die niet voorbij wil vliegen. Omdat we gisteren vierden dat ik weer geld heb, een ritueel dat gepaard gaat met de nodige alcoholische versnaperingen. Die vanochtend als een laserstraal mijn keel uit schoten. De pot in. Je kunt het maar beter kwijt zijn. De zon scheen door mijn [...]

O schoonheid der melancholische eenzaamheid. Niels Frevert. Poeet der grootstad. Du kannst mich an der Ecke rauslassen. Kippenvel. Dankjewel Niels frevert. Dankjewel lieve Barbara.