Als alles kalm en donker wordt
En je met jezelf eenzelvig bent
Als in de wereld, die jou omringt
Elke bekende glans uitdooft

Als daar waar je thuis bent
Je als een gast, een vreemde voelt
Met gekochte paspapieren
En slecht vervalste levensloop
Als de boeken in de kast
En de muziek, waarmee je leeft
In een keer schraal en lelijk wordt

Als je jezelf hoort praten en denkt
Dat alles zo berekenend is
En dat je als je eerlijk bent
Niet werkelijk veel te zeggen hebt
Als alles wat voor jou belangrijk is
Zo lijkt alsof het met jou
Bij nader inzien niets te doen heeft.

Dan weet je één ding heel precies
Ook als je het liever anders ziet
Dat dat de waarheid is

Als zij die je als vrienden ziet
Die je bewondert en vereert
Voor je eigen ogen liegen
En zonder waarde ziet falen
Als je slechts ijdelheid
En geen aardigheid meer ziet
En niet eens medelijden voor ze voelt

Dan weet je één ding heel precies
Dat dat simpelweg de waarheid is
En enigszins belachelijk

Wanneer je ouders, waarvan je houdt
Die altijd alles, voor je waren
Er ineens belachelijk uit zien
Omdat ze zo oud en hulpeloos zijn

Als de persoon waarmee je leeft
Je telkens minder goed begrijpt
En de persoon waarmee je vrijt
Je op een dag niet meer opgeilt
Als je tranen niet meer komen
Omdat je je voor jezelf schaamt
En zelfs de tranen wildvreemd lijken

Dan weet je één ding heel precies
Ook als je het liever anders ziet
Dat dat de waarheid is
En enigszins belachelijk

Als iemand zegt, dat hij je kent
En dat je niet meer eenzaam bent
Dat de fantomen zijn verdwenen
Aan het einde van de nacht
Dat hij tot morgen bij je blijft
Dat hij je troost en Naheid geeft
En als hij zegt, ik heb je lief

Dan weet je één ding heel precies
Dat ene weet je heel precies:
Dat het simpelweg de waarheid is
En enigszins belachelijk