Gisteren werd het eens niet de Schokoladen op woensdagavond. Ook al had ik daar veel zin in, het weer was simpelweg te mooi om ergens binnen te gaan zitten. Dus heb ik het mooie grasveld van Boxhagener Platz mijn biertjes gedronken. Tussen de aso’s, hippies, hondendrollen en andere inwoners van F’hain.

Omdat het mijn doel is zo goed mogelijk te integreren in mijn omgeving, besloot ik, naar goed Berlijns gebruik, lege flessen te gaan verzamelen. Echt ver kwam ik daar niet mee. De laatste zonnenstralen voelden te prettig en eerlijk gezegd ben ik gewoon te lui om mezelf te bewegen. Vandaar dat ik besloot mijn statiegeldflessenverzameling allereerst uit te breiden door mijn eigen volle flessen leeg te drinken.

Na de vijfde fles knalde de alcohol erin. Na vijf flessen reeds! Ik beschik, in tegenstelling tot eenieder die ten Oosten van Venlo geboren is, niet over een superieure leverfunctie. Op de achtergrond hoorde ik dansmuziek en was er schijnbaar een demonstratie aan de gang van de Internationale Hedonisten.

Ik kreeg het niet meer mee. En voelde me intens gelukkig toen ik mijn kussen wist te bereiken. Vanmorgen bij het krieken van de dag sloeg er een hamer op mijn hoofd en stonden er vijf lege statiegeldflessen naast mijn bed. Ik voelde me, al was het maar een fractie van een seconde, volledig in mijn omgeving geïntegreerd.

Hoe dat het in Berlijn is? Het is een schrale bedoeling. Mijn portemonnee ligt al weken op de vensterbank stof te verzamelen. Brood bakken we zelf, ander voedsel haal ik uit de afvalbak. Maar we strijden door, over dik 6 maanden komt het grote geld.