If looks could kill - Camera Obscura
09/03/2008Gewoon een gezellig liedeken, met een leuke video. Verder niets. Het is zondag. Ik heb rust…
Gewoon een gezellig liedeken, met een leuke video. Verder niets. Het is zondag. Ik heb rust…
Lopen we gisteravond de Grüner Salon binnen, normaliter goed voor een gezellige avond Soul muziek, is het verdomme leeg. Tien schele wijven en een latente homofiel stonden elkaar dood te staren. Mooi is dat. Om de een of andere curieuze reden besloten we toch te blijven en de dansvloer te betreden. Nu stonden er dus […]
Echt vaak word ik niet gebeld hier in Berlijn. Maar om half tien vanochtend stapte ik met drie warme Schrippen de bakkerij uit toen mijn telefoon overging. De vriend van mijn zus. Ik wist al hoe laat het was, dus stond ik daar te juichen met mijn armen in de lucht. Mijn zus is bevallen, […]
Sommige mensen noemen het overdreven. Het gekommer van de Oost-Duitsers, dat het na de van de muur allemaal slechter is geworden. Ze ontvingen immers ieder jaar een groot som subsidie, de zogenaamde solidariteitsbelasting die de West-Duitsers ieder jaar ophoesten. Die werkloosheid hebben ze aan zichzelf te danken.
Maar zo is het niet, aldus mijn huisgenoot.
Na die […]
Karin ziet liefde. Overal. Maar vooral op straat. Zij heeft er zowaar een weblog van gemaakt: hart op straat en overal.
Als u nog ergens harten ziet, of nog oude foto’s heeft met harten erop. Mail ze naar Karin. Email-adres via haar weblog.
Mijn bijdrage kwam uit die Heimat en is sedert vanmorgen ook te bewonderen. Gaat […]
In Eindhoven was het nog, dat ik haar weer tegenkwam. In café Thomas zowaar. Niet mijn lievelingstent, maar ik had een goede reden mijzelf in deze contreien te begeven. Twee rondjes liep ik, daarbij als een paling door de mensenmassa glippend, af en toe een teder vrouwenvoetje pijnigend, want ja, vrouwen pijn doen is nu […]
Het is altijd maar weer gissen
Wat het volgende moment ons biedt.
Nieuwe liefdeserfenissen
Weinig vreugde, veel verdriet?
Een ware held zal blijven revolteren
En heeft van falen weinig schrik.
Als een kind zinloosheid absorberen
En leven tot de laatste snik.
Het Tommy Weissbecker Haus, daar begon het allemaal zo, gisteravond. Op het randje Kreuzberg-Mitte. Vanuit het wannabe-kraakpand kon ik de adem van mijn vorige huisbazin haast ruiken. Een rilling liep over mijn rug. Dat kon ook de gure winterregen zijn. Who gives a fuck…
Om vanuit hier in Kreuzberg te komen, neem je de U1, en […]