“Diplomarbeit macht frei,” besloot ik, nadat ik het Duitse meisken (ze zitten hier echt overal) alles uitgelegd had over het autonome zenuwstelsel, het hart, geestesziektes en de verbanden met mijn aanstaande scriptie.

Echt geïnteresseerd kwam ze niet over. Ze zat de hele tijd maar naar mijn kruis te staren, wat ik niet alleen behoorlijk genant vond, maar ook tamelijk onbeschoft. Ik deed een poging haar obscene gedrag bespreekbaar te maken.

“Valt er iets te zien pop?”
“Euhm… ow! Euhm… tsja, sorry ik wilde.”
“Je wilde mijn lid vatten.”
“Wat is een lid?”
“Een stijve lul, maar dan slapper.”
“Euhm, wel… nee, eigenlijk…”

Er volgde een lang relaas over haar achterneefje Geobald, die reeds maanden, zoniet weken op de oncologie ligt met een tumor in zijn lul. Net-niet-terminale pikkanker, aldus de oncoloog, een transplantatie is zijn enige redding.

Goed… dan ben ik de moeilijkste niet.

Dit weekend gaan we de besnijdenis tot een hoger niveau tillen en dit zullen we vieren met eieren, paastakken en een chocoladen jood die aan een kruis hangt. Hoe dat het in Berlijn is?! Krijg het Schwanzkrebs. Ik red de wereld in mijn eentje. Het is hier prachtig!