Helemaal gestopt met drinken ben ik niet, maar een pauze van een aantal dagen was wel even nodig. Om het ontwenningsproces wat op te vrolijken ben ik gelijk gestopt met roken. Ik voel me heppie!

De eerste nacht was het heftigst. Dat is het altijd. Alsof er een storm door je lichaam giert. Eentje die de chemische balans weer terug moet brengen en je het zicht ontneemt, de focus weg, alsof je toch weer dronken bent. Het enige waar je aan kan denken is die storm.

Alle weggestopte en afgestompte emoties en gedachten worden vanuit de diepste wateren van je ziel omhooggezogen en komen als de meest bizarre en donkerste dromen boven drijven.

Het is een helse martelgang waar ik ergens van geniet. Want af en toe heb ik het idee dat de klok zijn laatste uur geslagen heeft en wanneer dit niet zo blijkt te zijn voel ik mij intens gelukkig. De ellende werd waarschijnlijk daarom ooit geschapen.

Ik blijf kind en het leven lach ik uit. Iemand moet de nar zijn. Een middenweg bestaat niet. Vannacht heb ik, als een felle fonkel in het diepe duister, mijn grootmoeder weer gezien. Ik weet dat alles wel weer goed zal komen. Om daarna weer mis te lopen. Donderdag komt Resa weer…