Sorry mensen, maar het lukt even niet meer. Het cynisme is er een beetje vanaf. Hoewel ik genoeg schrale dingen zie en meemaak. Op papier komt het niet over. Maar om nu over koedieren en kalveren te gaan praten.

Neen…

Meestal heb ik er een hekel aan als ik Nederlanders tegenkom. Vooral toeristen walg ik van. Terwijl ik niet veel anders ben… afgezien van het feit dat ik Checkpoint Charlie reeds lange uitkots en mij wel aan de weelderig begroeide schaamstreek van DDR-vrouwen durf te wagen.

Maar gisteren sprak ik af met een Nederlandse die ik nog ken van Duitse les. Met haar sprak ik af, want haar zie ik graag.

In Prenzlauer Berg brunchten we op zondagmiddag. Een Berlijnse traditie die ik hoog in het vaandel probeer te houden. En daarna, de hemel was immers blauw en de zon scheen prettig in het gezicht, over de rommelmarkt in het Mauerpark gekuijerd. Op zoek naar een fiets voor haar. Ramvol was het. Koopzondag in Eindhoven was er een lachtertje bij. En bij zoeken bleef het. Het heet niet voor niets een rommelmarkt. Waarom mensen al die rommel mee naar huis slepen is mij een raadsel. Hebben we eindelijk de verspillingsmaatschappij bereikt, gaan ze die meuk recyclen… Ouwe zooi is het. Niet meer dan dat. Men gooit het niet voor niets in de vuilnisemmer.

Maar toch loopt iedereen ermee te koop. Denken waarschijnlijk uniek te zijn. Terwijl ze allemaal in dezelfde smerige vodden wonen. Een bende paupers is het en niets anders. Nee, om echt uniek te zijn, koop je keurig je in China door ondervoede kinders gefabriceerde spijkerbroek met handgemaakte oneffenheden die hier geen mens meer draagt omdat het zowel ecologisch niet verantwoord is alsmede de mensenrechten op alle mogelijke manieren schendt.

Rommelmarkten? Ouwe teringmeuk waarin je met carnaval nog niet laveloos in gevonden wil worden. Ik zweer bij de Hennes mensen en IKEA is onze God.