Lopen we gisteravond de Grüner Salon binnen, normaliter goed voor een gezellige avond Soul muziek, is het verdomme leeg. Tien schele wijven en een latente homofiel stonden elkaar dood te staren. Mooi is dat. Om de een of andere curieuze reden besloten we toch te blijven en de dansvloer te betreden. Nu stonden er dus tien schele wijven en vier latente homofielen op James Brown te swingen.

Het moet niet gekker worden.

Ditmaal ga ik niet vertellen over een meisje dat ik daar zag dansen. Over hoe mooi ze was en hoe lekker haar haren roken. Dat ik in gedachten reeds met haar naar huis waggelde, waarbij ze zonder me aan te kijken heel even zachtjes in mijn vingers kneep, niet uit seksueel verlangen, maar uit zachte hartelijke liefde.

Nee, ditmaal niet.

Ik heb gewoon gedanst. Alleen. Met mijn scheve x-benen, doch keurig op het ritme van de muziek, want op dronken a-ritmische nederlanders zit niemand te wachten. Op dronken a-ritmische Duitsers ook niet trouwens. We gaan op in de anonimiteit, maar we vreten en schijten uiteindelijk allemaal vanuit en op dezelfde pot. Hoe dat het in Berllijn is? Gemoedelijk. Geen gezeur over anti-islamfilms of anti-anti-islamfilms. Ik drink een biertje. Er is geen gezeur en dat bevalt me wel.