In Eindhoven was het nog, dat ik haar weer tegenkwam. In café Thomas zowaar. Niet mijn lievelingstent, maar ik had een goede reden mijzelf in deze contreien te begeven. Twee rondjes liep ik, daarbij als een paling door de mensenmassa glippend, af en toe een teder vrouwenvoetje pijnigend, want ja, vrouwen pijn doen is nu eenmaal een ‘s mans sterkere eigenschappen.

Enkele sms-jes stuurden mijn dolerij uiteindelijk haar kant uit.

Daar stond ze dan. Een vrouw geworden. Een vrouw waarvoor ik knielen wilde, en zo mijn eerbied voor de schoonheid van haar lach te mogen betuigen. Niet geheel tegen verwachting bleef ik staan. Want kroegenvloeren vind ik vies. En knielen ouderwets.

Dus schetterde ik vlak naast haar oor dat ik het erg leuk vond om haar na al die jaren weer te zien. Verstond ze niet. Ik sprak te luid. Dat de muziek wel vaker hard staat hier, zei ik maar. Het lukte niet om mijn mooie boodschap te herzeggen. Dapperheid is bij mij altijd veel te ver te zoeken geweest.