Het Tommy Weissbecker Haus, daar begon het allemaal zo, gisteravond. Op het randje Kreuzberg-Mitte. Vanuit het wannabe-kraakpand kon ik de adem van mijn vorige huisbazin haast ruiken. Een rilling liep over mijn rug. Dat kon ook de gure winterregen zijn. Who gives a fuck…

Om vanuit hier in Kreuzberg te komen, neem je de U1, en dat is altijd weer een feest. Van Warschauer Straße tot aan Hallesches Tor komen de mooiste Turkse vrouwen naast je zitten. Om met hun grote donkere ogen dwars door je heen te kijken. Er is altijd wel een dronkaard met een LIDL-tasje. Er zijn altijd wel Roemenen die muziek maken. En sorry zwerver, maar de daklozenkrant is me iets te intellectueel.

En dan het Tommy Haus. Waar Die Wallerts op de buhne stonden. Friedrichshainer Hummpa. Sympathieke artiesten die feestmuziek maken zoals Rowwen Hèze dat ook kan. Vooral het liedken Spätverkauf is bij de locals zeer geliefd. Toen Steffen het in Oktober naar mij doorstuurde, lichtte mijn zolderkamer op. Vanaf dat moment was ik om. Ik moest naar Berlijn.

Hoe dat het in Berlijn is? Het is geweldig! Of het nu de Hummpa, avondwinkels of de Turkse vrouwen zijn, ik ben verliefd op deze stad. Ook al is er, ik blijf het maar herhalen, 24 uur per dag geen reet te doen. Ik ben verliefd! Berlijn. Dit wordt mijn dood.