Nu, zondag liep het enigszins mis in de verzoeningspoging / nederlandse les. Het arme kind zat tevergeefs op mij te wachten. Opdagen deed ik niet. Wegens een communicatietechnisch mankement liep alles scheef. Leve de moderne communicatiemiddelen! En zij zat daar, vadersziel alleen.

Pijnlijk…

Nu, gisteravond is het dan toch gelukt om mijn rol als nestor der Nederlandsche taal te vervullen. Honderduit hebben we gekeuveld over het weer en andere belangrijke aspecten van de Nederlandse cultuur. Met elke slok groeide het zelfvertrouwen van mijn pupil, die mij overigens met enkele van haar charmes wist te verleiden tot een tweede les.

Aanstaande vrijdag Kapitel twee: interpunctie en provincialisme in de 21e eeuw. Ik ben benieuwd!