Tegenwind eens andersom bekeken
Op de campus waait de wind langs alle kanten
Toch ondervind ik doorgaans tegenwind
Er was hier vroeger weinig aan de hand en
Nu wordt het tijd dat ik die rust weer vind
Dit kwatrijn schreef ik een jaar of twee terug. Een gedicht voor Sander. Hij begreep me meteen. Een fijne jongen is het. Behoort tot het doorluchtige gezelschap dat ik oprecht zal missen. Ik weet eigenlijk niet of vals-gemis bestaat. Doet er ook niet toe. Het mooie is dat ik, ofschoon versteven van de waterkoude winteravond, waarop de gure wind sonore treurnistonen floot, bij hem de warmte en de rust weer wist te vinden.
En er zal altijd wel iets aan de hand zijn. Of de wind nu mee of tegen waait. Het is de kunst om de glorieuze dans in het gebungel van de strop te blijven zien. Dan komt het allemaal wel goed…
om 07:44
Ik heb geen idee wat je nou zegt, als het maar door jou is geschreven vind ik het allemaal al best.
om 16:04
Je wekt op mij de indruk dat het een vriend is, niet slechts ‘een fijne jongen!’
Mooi uitgedrukt ook, hoewel ik met elk soort van deze zinnen moeite heb de achterliggende gedachte te ontcijferen. De alinea’s er onder maakte veel duidelijk.
om 21:18
@cloud nine: mijn academische carrière begon erg voorspoedig, en na een aantal jaren tegenslag eindigt het ook weer met voorspoed. Neemt niet weg dat ik in de, zogezegd, mindere jaren de schoonheid van de melancholie niet kon waarderen. Sterker nog, het is de melancholie die het leven weer kleur geeft.
Daarover later, ongetwijfeld, meer.