Op het veertigjarige huwelijk van Theo en Rietje Smulders schallen de Electronica’s door het tot feestzaal omgebouwde buurthuis. De kleine jong van neven en nichten doen een poging tot de vogeltjesdans. Theo kijkt verveeld om zich heen, daarbij met name zijn vrouw negerend.

Zijn broer komt naast hem zitten.

“Wie had dat ooit gedacht, onze Thé al veertig jaar getrouwd. Wat een romanticus.”
“Ouwehoer niet. En al dit gedoe, dat is toch allemaal nergens voor nodig, of wel?”
“Dat is toch gezellig Theo?”
“Het is dat de vrouw het wou, anders was ik hier niet.”

Hij grijpt in zijn buidel en rolt een shaggie. De dikke bruingerande worstvingers gaan geroutineerd te werk. Na een flinke teug van zijn pilske start hij een ritueel dat hij al vijftig jaar zo’n veertig keer per dag bezigt. Noem het zijn manier van tot zichzelf komen.

“Ik dacht dat de dokter na de operatie had gezegd dat je moest stoppen,” zegt zijn broer voorzichtig.
“Luisterd, we hebben maar één lichaam gekregen van onze lieve Heer en hebben er ook maar ene om kapot te maken,” is het antwoord van de corpulente jubilaris.

Hij heeft zich nooit echt zorgen gemaakt om zijn gezondheid. Ook niet toen hij voor het eerst gedotterd moest worden, of na zijn tweede hartaanval. Alles gaat toch wel naar de klote, is zijn devies, hij helpt de natuur gewoon een handje. Het treurige voor Theo is dat hij het einddoel nog steeds niet heeft bereikt.

Enkele achterneven en nichten proberen gelijkstemmig een abecedarium voor te dragen op een podium dat verdacht veel op een stapel pallets lijkt. Theo krijgt er weinig meer van mee. Hij loopt zwalkend richting huis. Rietje, de altijd zorgzame huisvrouw, kan wel genieten van alle aandacht. Voor één avond staat zij in het middelpunt. Het doet haar even denken aan de koningin.