Maandag, toen ik mijn laatste schritelijke tentamen had voltooid, voelde ik me leeg. Mijn lijfarts deed de voorspelling dat ik aan het einde van de middag ergens in de goot van Scrotumseind te vinden zou zijn nadat ik, vlak voor dit deleriale dieptepunt, een tattoeage van een brandend smurfenlijk op mijn voorhoofd had laten zetten.

Hij zat er niet ver naast.

Ik werd dinsdagmorgen wakker naast een lege plek. Mijn adem rook naar ossengal en mijn ogen zaten dichter gekoekt dan ooit tevoren. Toen ik naar de badkamer hinkte, merkte ik echter dat mijn piriformis voor het eerst sinds weken niet door mijn been straalde. En daar bleef het niet bij.

De oorsuizingen, duizeligheid, kortademigheid, zwangerschap, het ontstoken oog, mijn gedachtenblindheid, spasmen, honger, geilheid, doodsangst, rillingen en mijn humor waren allemaal verdwenen.

Dus sprong ik in het gat in de hoop nooit meer te ontwaken.