Mij is weleens gevraagd of ik nooit blogmoe word. Nou, dat bloggen zit wel snor. Het komt voort uit een ziekelijke drang naar erkenning. Echte erkenning zal een mens nooit kennen. Tenzij hij doodsterft natuurlijk, dan hoor je niets dan lof en halleluja. Owww wat kon hij toch mooi schrijven. En altijd lyrisch over zijn ontlasting. De pruttelende bamischotel in de porseleinen offertafel. Bij wie liep het water er niet van in de mond?

Ik blog totdat ik grauw of wit zie en vooral omdat ik echt niets beters weet te doen. Vroeger versleet ik mijn dagen nog op een kaalgegraasde weide met mijn verzorgpony Johan. Uren hebben we gekeuveld over de aflopende teint van zijn vacht en aten we winterpeen dat het een lieve lust was.

Op goede dagen deden we niets.

Johan heeft vorig jaar jammergenoeg het ruimtelijke met het ledige verwisseld. Dat was dé gelegenheid om uit moedeloosheid mijn leven echt te gaan verwaarlozen. Maar mij krijgen ze niet zomaar neer. Ik registreerde kaals.nl om Johans naaktheid te gedenken. Een jaar later staan we hier.

Niet bepaald verder in het leven, maar leg dat Johan uit. Soms, echter, als ik bij zijn grafmonument de geraniums wat water geef, lijkt het alsof hij nog even naar me briest. Dan weet ik weer dat het goed zit.

Wordt het nooit teveel? Of ik niet bezwijk onder de druk of krankzinnig word van het succes? Of ik weleens blogmoe ben? Niet echt. Levensmoe dat wel, maar dat is meestal niet waar men naar vraagt.