“Hoi! Ik had je deze week nog op de universiteit gezien, maar ik durfde niet echt op je af te stappen.”
“Nouja, waarom niet dan?”
“Ik twijfelde nogal of dat ik je wel kende.”

Dat hoopte ik natuurlijk wel. En had ik een legitieme reden om koffiepauzes van een uur of twee met je te houden. Je was zo mooi en onbereikbaar. En het mooie is dat je voorlopig net zo onbereikbaar blijft.

“Als ik je deze week voorbij zie lopen, roep ik zeker even hoi!”
“Dan ben ik helaas op wintersport. Dus het wordt de week erna.”
“Als ik weer in Berlijn woonachtig ben…”

Nu vliegt de tijd daar drie keer sneller dan in de normale wereld. En is negen maanden slechts een zucht op een mensenleven. Laat ons dan de paden nogmaals convergeren. En schrappen we samen het woord schroomhartigheid uit mijn vocabulaire.