Beste Rudy,

Ik neem aan dat tutoyeren op prijs wordt gesteld.

In de voortgang van de tijd vallen meer en meer zaken op. Een van die bijzonderheden is de hang naar kommernis. Wij mogen het geluk hebben dat voorspoed ons ten deel valt. Een dagelijkse zoektocht naar primaire levensbehoeften is enkel nog voorzien van complicaties als de vraag rijst: nemen we andijvie of ongezouten boerenkool? Niet of we het hebben, maar wat we nemen is de vraag. Elke dag larderen wij ons in overvloed.

Tot zover wat we hebben, niet wat we missen. Ik mis deernis, melancholie. De groten der Aarde werden voortgedreven door depressie en treurige porno. Ik durf er geld op in te zetten hoe vaak een ontroerend stuk proza wel niet is ontstaan na een jammerend orgasme, waarbij tranen en sperma zich broerlijk vermengden. Na de huilbui, met de pik reeds slap en sijpelend op de onderbuik, ontstond een klaarheid in het hoofd van de (woord)kunstenaar, die hem deed aanzetten tot grootse literaire daden. Met de blote kont ging de schrijver op zijn bureaustoel zitten, zich niet bekommerend om de strontstrepen die zijn zitvlak op het Ikea-meublement achterliet. Dankzij deze troosteloosheid kon hij zich jaren later een buffelleren bureaustoel veroorloven, tactisch gekozen om de poepstempels niet op te laten vallen. De schrijverij, en daarmee de treurnis, duurt voort, ongeacht het groeiende banksaldo van de echte kunstenaar.

Het is niet nieuw wat ik hier te berde breng. Weltschmerz, Biedermeier… vergeten termen van niet vergeten ideeën. Het idee van een genootschap hieromtrent is een idee waar ik van walg. De Tachtigers van toen hadden dan ook geen idee waar het echt om ging. Op deze manier zochten zij troost, en troost zet aan tot het wegebben van de treurnis. Troost maakt mensen mentaal vleugellam en lui.

Tot snel, ik hoop dat je veel verdriet mag hebben.

Je goede vriend,

Rulf