Metastasiz’d – een ingezonden brief
Hoi Rudy,
Ik kwam op het volgende programma-idee. Allereerst: het heet “Metastasiz’d”. Het is een variatie op “Punk’d”. Het idee is echter om bekende mensen, die in het ziekenhuis een al dan niet routinematig onderzoek hebben gehad (bijvoorbeeld bloed prikken), mede te delen dat ze een gevaarlijke en reeds uitgezaaide vorm van kanker hebben (metastase). Uiteraard is dit niet zo en zijn ze kerngezond. Het kan ook bij mensen die een kankeronderzoek hebben lopen; en hen ondanks de werkelijke goede uitslag, mede te delen dat het een kwaadaardige vorm betreft.
Natuurlijk worden deze mensen naar huis gestuurd met deze onwerkelijke uitslag. Hun partner zit ook in het complot en hanteert een verborgen camera. In het leukste geval jagen ze hun hele kapitaal erdoorheen (hoeren, drugs, gokken, zout) en doen ze de meest bizarre dingen. Op het moment van zelfmoord plegen (in het hele huis hangen camera’s, ook in de badkamer), als ze voor de helft doodgebloed liggen in de badkuip en niet meer te redden zijn, maar nog wel bij bewustzijn, springt Ashton Kutcher binnen: “You’ve been metastasiz’d!”. Nog leuker is als iemand met een touw aan zijn nek hangt te bungelen, nog bij bewustzijn is en voila daar komt Ashton.
Misschien kunnen we eens rond de tafel gaan zitten hierover.
Liefs je hondje,
Tena Hilfiger
om 23:15
whahahahaha…….hahah….a….h.a…….ZOUT!
om 23:56
Walgelijk. Heb je niks beters te doen? Hoe kun je het woord ‘zout’ zo misbruiken? En het is metastasized, niet mestastized.
*edit… excusez mijn franzözisch
om 23:58
Wat bedoel je met ‘hun’?
om 00:10
Beste Rudy
Hoogstens iedere dag lees ik met veel genoegen je stukjes. Genoegen is misschien niet het juiste woord. Elke dag voel ik me meer en meer vervreemden van alle dingen die mij lief zijn. ‘Vervreemding’ is dan ook een betere sfeerterm. Dankzij jou voel ik me iedere dag meer en meer vervreemden van alle dingen die mij lief zijn. Ik noem hierbij mijn laarzen, ijshockeypuck en een omgestoten beker soep. Vele dagen, maar ook nachten, zijn dankzij bovenstaande gebruiksvoorwerpen een feest geworden. Nu niet meer. Dankzij jou voel ik me immers iedere dag meer en meer vervreemden van alle dingen die mij lief zijn. Sterker nog, nu ik dit stuk schrijf, maakt vervreemding plaats voor rauw verdriet. Zo rauw, dat mijn keel schor wordt. Weliswaar hou ik van zout, maar niet die van mijn eigen tranen. Zou het kunnen zijn dat ik dankzij jou weer ben gaan voelen? Op dit moment? Deze momenten zijn schaars. Ik weet niet of ik je dankbaar moet zijn. Een mens verdrietig maken, daar zijn weinigen op uit. In ieder geval niet diegenen met een goede inborst. Aan de andere kant is ‘voelen’ een groot goed. Het maakt ons tot wie ik misschien werkelijk ben. Ik heb altijd gedacht dat ik een Belg was: kil, vervreemd en een zure adem van oud frituurvet. Gelukkig blijkt niets, maar dan ook niet sminder waar te zijn.
Rudy, dank je wel.
Je goede vriend Pugd
om 00:12
hee man relax stukje gast. hahaha lach me egt goed rot hiero… zwaar grofe shit..