Kerstavond. Het is zo’n avond die in ons schijnheilige Brabant veelal biddend in een tochtige kerk wordt gespendeerd, om bij thuiskomst onder het genot van een kop warme chocomel en een worstenbroodje naar die kakkerlak van een Robbert ten Brink te kijken met zijn All you need is Love, tot grote ergernis van vaders die liever naar de Lama’s kijkt.

Vette pech vaders. Hier heerst de Oestrocratie!

Rond 6 uur ‘s avonds klingel ik de deurbel van mijn lijfarts, de notoire dr Stennis Dak, waarna het enkele seconden duurt voordat hij deze openzwiert. Met een innige omhelzing vieren wij ons wederzien. Ik loop hem achterna, de trap op. Achttien treden en daar is zijn knusse studio alweer. Spoedig vliegen de eerste blikken Euroshopper door de huiskamer als Irakezen in een mijnenveld.

Naar verluid is huisvriend de Zweed alias the Swiss ook onderweg deze kant uit en mijn lijfarts en ik smeden snode plannen voor het ontvangstcomité… de TENA comfort slips worden uit het kerstpakket getrokken en de Kerstevergreen der kerstevergreens, Born to be alive van Patrick Hernandez, schalt door de met zwavelkaarsen verlichte studio. Stennis en ik dansen in onze pampers alsof Satan hemzelve ons op de hielen zit. Wat wellicht ook zo is.

The Swiss arriveert omstreeks acht na acht en blijkt alles behalve geshockeerd te zijn. Missie mislukt. Het pamperdansen op de Heilige Avond blijkt naast jezelf een delerium zuipen en meubels in elkaar timmeren een typische Zweedse traditie te zijn. En zo leer je nog eens wat op de donkerste dag van het jaar. The Swiss voelde zich begrepen. Hij juichde luid. Voor het eerst trouwens, sinds zijn komst naar Neptolerantland. Driewerf Skol!