De hele straat is donker. Geen achterbuur die reeds ontwaakt is. Geen yuppen die in hun leasewagentjes richting file tuffen. Niets! En ik staar al een half uur naar mijn scherm. Zes uur veertig. Dat is geen tijd om de eerste dag van het kerstreces mee te beginnen. Maar zo is het nu eenmaal.

Over iets meer dan een maand wil ik aanvangen met afstuderen. Tot die tijd is het hard werken aan mijn laatste vakken. Op zich stelt het weinig voor hoor. Futiliteiten zijn het. Maar futiliteiten die tijd consumeren.

Het liefste zou ik de hele dag met jou doorbrengen. Een luchtje scheppend in het stadspark dat door dichte nevel is omhuld. Waar we elkaar niets te melden hebben en dat zwijgen niemand hindert.

In de verte ontwaakt het gekraai der kauwtjes.