Haar besluit was onweerroepelijk genomen, we zouden samen gelukkig worden, al was het alleen voor deze avond. Enkele drankjes werden binair geledigd. Moed komt niet aanwaaien, dat moet je met vele liters naar binnen kappen, tempo maken! Dertig minuten later vlogen we de binnenplaats uit richting huis, haar huis, haar ouderlijk huis wel te verstaan. Iets anders zat er niet op, in mijn woning werd de schouw gerestaureerd, asbest, mij best, hier moesten we het maar mee doen.

Stilletjes kropen we door het sleutelgat de twee-onder-een-kap aan de biggensteeg binnen waarbij we vaders en moeders betrapten op het spelen van het ganzenspel. Ik keek hen met strenge ogen doordringend aan, zweeg als de nacht en zei daarmee genoeg. Lijkbleek en blozend haasten ze zich richting vestibule.

“Waag dit niet nog eens!” riep ik hen na.

De Leenbakker sofa in de door tl-balken verlichte woonkamer werd plaats van delict. Teleur gaf de kamer kleur. Wat ontbrak was de juiste chemie in onze hersens. Desalniettemin, ik zat er al in, het gestuntel kon beginnen.

In feite is seks niet meer dan een opeenvolging van technische handelingen. Godzijdank ben ik daarvoor geprogrammeerd. Ik schakelde mijn erectie aan en ging briezend als een everzwijn verder met mijn routine.

Mijn liefdesgansje leek te gakken van genot.

Doch, aan alles komt een eind en dat einde kwam voor haar zelfs veel te snel, maar hel, het waren vast de twee meest intense minuten van haar leven en anders om het even. Ik rolde van haar af, draaide een shaggie, en dribbelde het huis uit.

“Fliep djak roering! En doe je vriendje de groeten!” schaterde ik nog. Ik daalde af en liep de nacht in. Killer was het dit jaar niet geweest, maar killer zou het zeker nog wel worden.