Ik ben het sterven meer en meer gewoon. Het is een uiterst gecontroleerd en traag proces geworden. Zuipen doe ik al jaren in ploegendienst, 4 dagen op, 3 dagen af. Na iedere dienst zijn er afkickverschijnselen en iedere eerste dag moet ik weer gewennen. Dat afkicken gewent… zelfs het gewennen gewent. De nekpijn die zich uitstraalt als hersenweeën van occipitaal langs temporaal naar frontaal en die op mijn ogen inbonkt als ware het de retina die door mijn iris naar buiten wil stampen. Het is jammer dat je je ogen niet uit kunt kotsen, want ik zou het doen. Alles om deze klinische toestand draaglijker te maken. Iedere hartslag siddert van mijn lever tot mijn keel. Met iedere hap adem sterf ik weer en dat ben ik meer en meer gewoon. Toch is het onmogelijk om het probleem te erkennen en daarmee is de eerste stap nog niet gemaakt. Mijn ambitieloze bestaan werkt me tegen. Er heerst enkel de ambitie om in het vaandel te sterven, en daar wordt hard naartoe geleefd.