Ik geloof dat het een zondag was, de dag dat ik geboren werd. Na een aantal jaren ademen en bewegen loop ik op een bepaalde donderdagavond op het Stratumseind te Eindhoven. Om mij heen dartelen beginnende studenten en stoere scholieren van de ene paupertent naar de andere. De muziek lijkt met het jaar slechter te worden en dat ligt zonder meer aan mij.

Na een bier of tien en een pakje luckies begint de waas zich op te trekken. Het kost geen moeite om mensen te negeren en de mensen negeren mij al jarenlang. In mijn hoofd hoor ik Chet Baker “The thrill is gone” zingen. Ik rook tot ik niet meer spreken kan en drink mezelf de tering in.

Om me heen stinkt iedereen, ikzelf het meest, maar ik geef er geen reet om en die stank zal me altijd gestolen kunnen worden. Zo ruikt nu eenmaal het leven, een geur bijkans zo kwellend als die van de dood.